Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Galderstjerna

Etter eit overfall vaknar Eirik opp utan minne og med ei tatovering på brystkassa. Kven har gitt han dette mystiske merket? Spora fører til dataspelet Reborn, og saman med vennene Khalid og Maria blir Eirik etter kvart dratt lenger inn i spelet. I dette utdraget går Eirik inn og ut av spelet, og han prøver å hugse tilbake for å kome eit steg nærare sanninga.

Asbjørn Rydland Samlaget 2016

7

Det har blitt kveld i spelet då eg kjem dit. Tida går raskare der enn i verkelegheita. Vêret skiftar oftare òg. Eg har jogga gjennom både regn og skodde på vegen, men då eg til slutt står på det vesle tunet og ser meg rundt, er det opplett. Tunet utanfor den vesle stova ber preg av kamp, og døra ser ut til å vera sparka opp. Om nokon har døydd her, er vanskeleg å sjå, for eg finn verken levande eller daude folk, berre ein haug med eigedelar frå eit langt, men enkelt liv kasta omkring.

Det er først på veg ut av hytta igjen eg legg merke til symbola som er rissa inn i døra. Stjerneforma, dei ulike runeteikna på kvar av stjernearmane … Eg drar ned t-skjorta og ser på stjerna på mitt eige bryst. Det er ikkje det same symbolet, men skummelt nært.

Figuren min blir ståande der medan eg lener meg tilbake i stolen. Dataspel av denne typen er som regel fulle av alkymisymbol, engleteikn, stjerneteikn, demonsegl og alt mogleg anna rart, men det er ikkje alltid dei som lagar spela er så nøye på kva symbola betyr, så lenge dei ser kule ut. Korleis det er med Promethean Games, veit eg ikkje.

Eg hoppar ut av spelet og går på nett, googlar «galdrastafur i Reborn». Eg får opp ein haug av dei same sidene som tidlegare, men òg eit par nettforumpostar og ein obskur blogg. Det er tydelegvis eit par moderne vikingar som har merka seg symbolbruken, men dei er ueinige om det er bra eller dårleg. Den eine peiker på at Promethean iallfall bruker dei ekte symbola på rett måte, og at dei fleste av stavane dei har dikta opp, følgjer det rette mønsteret og heng på greip. Den andre er berre sint for at «magien og arven hans» blir misbrukt og kommersialisert på denne måten. Tulling.

Framleis ikkje spesielt mykje klokare går eg tilbake til spelverda og begynner å utforska området rundt den vesle stova.

Hauken tar til vengene med eit skrik då eg først greier å finna han i utstyrsoversikta mi, og kartruna ligg framleis klar til bruk i hurtigmenyen. Med dei to verktøya til hjelp tar det ikkje lange tida å avdekka det som er å finna:

I stova: Teikn på at nokon har rota gjennom papir og bøker, pluss ei runeoppskrift eg ikkje hadde frå før. Under matbua: Beinrestar og ei skål med mjølkerestar i botnen. På tunet: Spor etter menneske, hestar og minst ein diger hund, og ein sti som leier djupare inn i skogen. Og der framme, akkurat innanfor rekkjevidda til hauken, ventar eit eller anna mystisk, men interessant, markert med eit vagt og utydeleg symbol på minikartet.

Stien er krunglete, og hadde det ikkje vore for hauken ville eg neppe funne på å bevega meg den vegen. No ventar han tolmodig på ei grein lenger framme, medan eg slit meg langs kanten på eit
stup og basar meg fram til den vesle lysninga som ventar.

Dei mosedekte trea tar slutt, og det opnar seg ein liten flekk framfor meg, nesten berre ei djup hylle i fjellsida. Det er såpass mørkt rundt figuren min no at det er vanskeleg å sjå detaljar, men i eit lite glimt skiftar teiknet på minikartet over til eit slags alter, og eg forstår kva for slags plass eg har funne. Eg dukkar ned i utstyrslista igjen og finn fram ein fakkel. Fjørene til hauken gløder svakt i det flammen blussar opp, og heile vegen rundt meg kjem runer og teikn til syne i klippeveggen.

Det er mange av dei. Nokre er snirklete figurar med runer, som slangar av tekst som snor seg over steinen. Andre er som helleristingar, små strekfigurar av menn, kvinner, dyr og skip. Men dei som fangar blikket mitt er sirklane og stjerneformene, galderstavar som liknar dei eg har sett i bildesøka. Rissa i stein og måla med blod står dei fram, klare og tydelege sjølv i dei dansande skuggane frå fakkellyset.

Og midt iblant dei ei stjerneform med ni armar, akkurat som den på brystkassen min.

Eg svelger og blir sitjande og stira på skjermen. Vinden susar forbi langs fjellsida og røskar i trea bak meg. Akkurat no er eg ikkje så glad for den surround-sounden.

Det sitrar i kroppen då eg tar fram telefonen igjen. Eg veit allereie svaret, men eg må sjekka, to gonger. Tre. Eg blir svimmel, men er ikkje i tvil: Symbolet på mobilskjermen er det same som det påklippeveggen. 99 %, iallfall. Det er nokre linjer og prikkar som ikkje er heilt like, men det er berre variasjonar over det same temaet.

Held eg på å bli galen?

Har mor mi rett? Har eg faktisk sett dette merket, gått og skaffa meg ei tatovering og så gløymt det? Det verkar heilt sinnssjukt, men kva kan elles vera forklaringa?

Eg pausar spelet og reiser meg. Må ut og ha litt luft. Kanskje eg innbiller meg ting? Hallusinerer? Nei. Mor såg merket. Eg kunne ta bilde av det. Khalid såg det og kjente det igjen. Det er ikkje tvil om at det er ekte. Men korleis i alle dagar hamna det på brystet mitt?

Eg går ut på trappa og stirer over tunet mot løa. Kva var det eigentleg som skjedde der borte i går? Eg hugsar at det såg heilt bomba ut der inne, men kva skjedde etter det? Med nølande steg går eg over plassen og dyttar opp løedøra. Ein veit aldri, kanskje litt visuell input kan hjelpa på minnet.

Det øydelagde buret er bretta saman så godt det går og plassert ved sida av døra, og plankestabelen er sånn halvvegs på plass igjen, men elles ser alt ut som sist eg var her. Eg blir ståande midt i rommet ei stund, snur meg langsamt rundt medan eg lar blikket gli over rotet og prøver å sjå for meg korleis det var i går. Som ein dårleg kopi av Sherlock Holmes på jakt etter den eine detaljen som forklarer alt.

Det grå lysskinet frå døropninga drar i meg, og det dukkar opp eit vagt minne av å ha gått ut på utsida igjen. Det var ikkje her, trur eg. Men noko skjedde her inne òg. Eit eller anna større dyr som hadde kome seg inn, meinte mor. Eg veit ikkje kva anna det kan ha vore, men kva faen slags dyr er det som tar seg inn i ei løe og gir seg til å knusa eit hundebur sånn utan vidare? Ein bjørn? I så fall bør vi seriøst revurdera denne flytta-på-landet-planen.

På veg ut igjen fell blikket mitt på ein mørk flekk på golvet, og eg stoppar opp. Det er fullt av oljeflekkar og anna uidentifiserbart søl på løegolvet, men denne er fersk. Blod.

Ein halvmeter unna finn eg ein flekk til, og endå ein. Eit spor av blodflekkar fører forbi ei gammal slåmaskin og forsvinn bak ein stabel av kassar og plastdunkar. Ein liten tust av sølvgrå pels sit fast i eine sidevengen på slåmaskina.

Eg stoppar opp, redd for å finna reven vi redda, daud der inne. Eg hadde håpt at han var blitt bra igjen og hadde kome seg unna, men no ser det ikkje lovande ut.

Det er vondt å koma til, men etter litt fomling greier eg å balansera godt nok på slåmaskina til å få lempa unna eit par dunkar og kassar. Støvet på kassane er så tjukt og gammalt at det knapt løftar seg når eg flyttar på ting. Så snart stabelen er låg nok, legg eg meg fram over kassane, fyrer opp lykta på mobilen og kikkar over kanten.

Støv kvervlar i det kalde lyset, men slutten på blodsporet er lett å sjå. Heilt inst i det tronge rommet mellom veggen og pallen kassane står på, er det ein stor, mørk flekk på golvet, med merke etter pels og potar. Så vidt eg kan sjå, må det vera revespor – som om det kunne vera noko anna – men kor har reven blitt av? Det ser ut som han har lege stille der ei stund, men eg ser ingen spor av at han har gått sin veg. Ikkje noko teikn på at han har blitt fjerna derifrå heller, verken daud eller levande.

Eg akar meg litt framover for å prøva å lysa innunder pallen, og i det eg set handa i golvet for å støtta meg, går det ei eling gjennom fingrane som gir meg gåsehud heilt opp til nakken. Fingertuppane blir nomne, og eg hugsar … hugsar korleis fingrar/klør grov seg ned i golv og jord, korleis eg kjempa mot kulden med all makt.

Men det var ikkje meg.

Hugsar … korleis livet svann frå kroppen, korleis kulden og mørket var etter meg, nesten som ein levande skapning. Hugsar den desperate jakta på ein skjulestad, ein trygg plass, og til slutt ei siste trassig handling.

Alt dette blinkar gjennom skallen min før eg rekk å trekkja til meg handa – minna eg har mista, og minne eg ikkje kjenner igjen, smeltar saman. Eg stirer på dei støvete fingrane mine, mørke av blod som burde ha størkna, og eg hugsar meir: Bilen. Mannen. Telefonen. Grepet om nakken min. Kulden frå bakken.

I tankane ser eg mannen skritta over meg og forsvinna inn i løa. Eg aner ikkje kor lenge han blir verande der inne, men før han kjem ut igjen, dukkar reven opp i døropninga. Ikkje skadd og blødande, men oppreist og på vakt. Han skimrar og glir nærare, gjennomsiktig og utan å setja eit spor i gjørma. Til slutt fyller han synsfeltet mitt, legg seg ned og gnir panna si mot mi, nesten som ein katt. I auga hans ser eg eit glimt av runer, så er han borte.

Det var i går. Ikkje no. Eg ristar på hovudet og prøver å klarna tankane. Kriblinga i armen strekkjer seg innover i brystet mitt, og utan å tenkja pressar eg handa mot brystkassen og drar i T-skjorta. Pulsen bankar i knyttneven, og det susar i hovudet som av vind frå djupe juv. Det går rundt for meg, men eg greier å koma meg på beina og snubla meg ut til ope golv igjen.

Skjedde dette verkeleg? Eller er det hjernen min som diktar opp inntrykk for å fylla tomromma i minnet? Det med spøkelsesreven er berre for sært, men eg greier ikkje å avskriva det som reint oppspinn heller. Det må jo koma frå ein eller annan plass. Det må bety noko. Må det ikkje?

Det einaste eg er sikker på, er at eg iallfall ikkje kan fortelja mor mi om det. Då blir det psykologtimar i fleire år framover. Men eg må finna ut meir om dette merket. Kor det kjem frå, er ikkje så viktig for meg akkurat no, men kva betyr det? Nokon eller noko har prega dette mystiske teiknet på meg, men kvifor?

 

Far min sit i telefonen med ein kunde då eg kjem inn igjen, men vinkar og smiler frå kjøkkenet. Han legg visst ikkje merke til den møkkete T-skjorta, så eg gjer tydelegvis ein betre jobb med å lata som ingenting enn eg var redd for.

Framleis med blod og støv på fingrane set eg meg ned framfor PC-en igjen. På eit innfall finn eg tilbake til den bloggen og knottar ned ein kjapp mail til eigaren. Om nokon kan ha ein idé om kva symbolet kan bety, må det vera han. Eg legg ved bildet for at han skal skjønna kva eg snakkar om, skriv at eg lurer på å skaffa meg ei sånn tatovering, men at eg vil vita kva symbolet eigentleg betyr først. På førehand takk. Send.

Greitt. Det var steg ein. Steg to: Tilbake til spelet, den andre moglege informasjonskjelda eg har. Dette skal eg faen meg finna ut av.

Fakkellyset gjer at teiknet på fjellveggen ser nesten levande ut då eg opnar spelet og går ut av pausemodus igjen. Med eitt er vinden der, og saman med dei djupe, trolske tonane frå soundtracket drar han meg med inn i spelverda.

Det første eg gjer, er å ta skjermbilde av alle teikna på veggen. Runelinjer, helleristingar, handavtrykk, blodsøl og galderstavar. Alt. Så går eg inn i dagboka, der alt figuren min veit og har lært om verda, står, og begynner å lesa den eine artikkelen etter den andre. Mesteparten er uinteressant, men her og der finn eg iallfall eitt og anna som nemner runer og magikunnige. Eg sjekkar skildringa av alvedama i fangeholet og går så vidare til dei nyaste sidene i boka, det som handlar om dette oppdraget og denne plassen.

Runeoppskrifta eg fann oppe i hytta, er for å kontakta åndeverda eller noko sånt. Så snart eg har lese om ho, festar kunnskapen seg i minnet til figuren min med eit lite pling, og det dukkar opp ein infoboks om kva eg kan bruka denne runa til. Å kontakta ånder og visa ting som er skjulte, er definitivt nyttige triks. Det kan faktisk koma godt med allereie no.

Eit par tastetrykk seinare ligg den nye runa i hurtiglista, og figuren på skjermen løftar handa og teiknar eit symbol i lufta framfor seg medan han mumlar nokre ord eg ikkje forstår. Spent følgjer eg med på skjermen, men det einaste som skjer, er at det dukkar opp eit lite snakkesymbol i kanten av skjermen, og ein ny infoboks opnar seg: Vil du aktivera stemmefunksjonar?

Hæ? Å. Vil eg sitja åleine og babla til skjermen som ein annan tulling? Nei takk.

Eller …

Sa ikkje Khalid at dei hadde lagt inn ting i spelet som ein berre fekk tilgang til ved å kopla til mikrofon? At dei ville auka innlevinga ved å aktivera fleire sansar og interaksjonsmåtar eller noko sånt fjas?

Vanlegvis ville eg halde meg unna stemmegreia berre på trass, men dette er annleis. Ingenting skal vera uprøvd. Headsettet ligg klart, så det er berre snakk om ei kjapp kalibrering og ein omstart, så er eg klar. Dei utløysande orda stod i runeoppskrifta, og etter eit par testar utan mikrofon er det tid for å prøva for alvor. Eg stiller figuren opp midt på den vesle fjellhylla, klikkar på ånderuna og seier: «Þar sem sálin fer, tveir heimar verða eitt

8

Orda er knapt ute av kjeften på meg før eit blendande, blåkvitt lys fyller rommet. Eg høyrer eit lyn flerra lufta i småbitar brøkdelen av eit sekund før trykkbølgja frå torevêret slår meg i brystet og slenger meg bakover. Eit langt augeblikk ser eg ingenting, høyrer ingenting. Så kjenner eg kaldt regn mot ansiktet og vind som ruskar i håret, og lukta av skog om hausten fyller nasen.

Eg set meg forsiktig opp og gnir meg i auga, prøver å blunka vekk alle lysflekkane som dansar framfor meg. Kva i helvete var det som skjedde? Sakte demrar det umoglege for meg: Eg kjenner gras og stein under fingrane, og den kalde vinden frå juvet ular forbi like ved. Ein fakkel ligg i gjørma, nesten sløkt. Eg kravlar bort til han på hender og føter, løftar han nølande over hovudet og ser meg rundt. Det gløder svakt frå galderstaven i fjellsida, og eg kjenner den same varmen frå brystkassen min.

Eg ser ned, riv i halsen på T-skjorta med skjelvande fingrar. Eldraude glimt leikar langs dei svarte linjene på brystet mitt, som døyande flammar. Pusten låser seg i halsen på meg, og eg blir ståande og hiksta. Hjartet hamrar og fingrane blir kalde medan eg kjempar for å halda panikken i sjakk. Då eg endeleg greier å trekkja pusten igjen, snur eg meg sakte rundt. Eg må drøyma. Kanskje lynet slo ned og slo meg ut? Kanskje eg eigentleg er tilbake på sjukehuset med hjerneskadar og hallisar? Utan å tenkja meg om slår eg fakkelen lett mot underarmen min, for å testa om det gjer vondt.

«AAaaaahhh! Heeeeelvetes jæ…» Eg skrik til og røskar fakkelen vekk igjen, bit tennene saman og stirer ned på det fine nye brannsåret mitt. Kjempeplan!

Ok, så enten er det berre tull at ein kan vekka seg sjølv med smerte, eller så er eg faktisk vaken. Om ikkje anna har iallfall fakkelen brent vekk den første panikken, og eg trekkjer pusten djupt og prøver å roa meg ned. Greitt. Ok. Tenk, for svarte.

Regnet aukar på, og sjølv om det lindrar med kaldt vatn mot fakkelmerket, kjenner eg kulden bita. Både T-skjorta og treningsbuksa er kalde og gjørmete, og sokkane mine er gjennomvåte. Uansett kva det er som har skjedd: Her kan eg ikkje bli verande. Med fakkelen løfta snur eg meg vekk frå den vesle lysninga og går forsiktig nedover stien. Det er vanskeleg å vera sikker i mørket og det flakkande fakkellyset, men så vidt eg kan sjå, er terrenget heilt likt det i spelet, noko som både kjennest betryggande og får meg til å frika ut på ein gong.

Korleis i alle dagar er noko slikt mogleg?

Det er ikkje mogleg, prøver eg å fortelja meg sjølv, medan alle sansane mine skrik tilbake at jau, det er det! Eg set den eine foten framfor den andre og jobbar meg forsiktig bortover den krunglete stien medan eg prøver å halda hovudet kaldt. Det må finnast ein veg ut herifrå. Berre slapp av, hald fokus og bruk hovudet, så går dette bra.

Eg er omtrent halvvegs tilbake til hytta – viss ho er der, altså – då eg tråkkar på ein skarp kvist i den brattaste delen av stien. Eg rykker til, bannar i smerte og mistar fotfestet i gjørma. Fakkelen flyg i det eg febrilsk famlar etter ei rot eller noko å halda fast i. Olbogen slår inn i ein stein på vegen, fleire røter og kvistar skrapar opp rygg og hofte, før eg til slutt hogger tak i ein stein og klamrar meg fast med pulsen i hundre.

BONUS:

Les meir om forfattaren her.

Forfattaren har skreve fleire bøker. Blant anna serien om Drakeguten. Les meir her.

I år blei denne boka kåra til årets ungdomsbok i Uprisen. Les juryen si begrunning her.

Les intervju med Rydland på Uprisen.no.

I dette utdraget skriv Rydland om runer. Les meir her. Han nemner og mellom anna alkymi, stjerneteikn, og helleristningar. Trykk på orda for å finne ut kva dei betyr.

Er du interessert i gaming? Sjekk ut nyheitar frå miljøet her.

Promethean Games ble nemnt i utdraget, det er ein spelutviklar frå USA.

Boktips:

Drakeguten

Ravneringene

Isilds vrede

Gamer

Musikktips:

Sjekk ut bandet Wardruna

Og Adrian von Ziegler

Filmtips:

Thor:

Assassin´s Creed:

Lara Croft:

Resident Evil:

Til toppen