Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Glimt

Jon flyttar til ei øy i havgapet. Her blir han kjend med Rebekka og dei andre i bandet hennar. Og Finn, som jobbar på ungdomshuset. Ein dag Jon er på ungdomshuset aleine, skjer mystiske ting. Er det nokon som driv gjøn med han? Jon plasserer eit videokamera i huset for å avsløre spøkefuglane. Viss noko rører seg, startar kameraet å filme. Ei heil natt har kameraet stått i huset, og Jon er spent på om noko er filma.

Tor Arve Røssland Samlaget 2015

Kapittel 7

Jon sov godt etter han hadde plassert videokameraet inne på kjøkkenet i ungdomshuset. Viss bandet dreiv og rigga seg til med nye strekar om natta, så ville kameraet fange dei opp.

Om morgonen vakna han utkvilt. Han strekte seg i senga, og såg fram til å sjå kva kameraet hadde fanga opp.

Han gjespa og labba opp trappa. Mor hadde lagt igjen pengar til å handle for på kjøkkenbordet. Jon la pengane i lommeboka, før han gjekk opp mot ungdomshuset.

Døra til ungdomshuset var låst, og han visste ikkje heilt korleis han skulle forklare for Finn at han måtte inn der. Kanskje han kunne late som han hadde mista noko? Men han visste ikkje kor Finn budde. Då måtte han i så fall spørje seg fram, og tanken på å spørje heilt framande menneske om noko slikt var berre å gløyme. Det var ikkje anna å gjere enn å vente til dei andre dukka opp. Jon gjekk ned til butikken og kikka rundt i hyllene etter noko å ha til middag. Butikken hadde ikkje det aller største utvalet. Mykje frosen fisk, og pizza. Han enda opp med kjøtkaker.

Då såg han Rebekka som rydda i hyllene. Han gøymde seg raskt bak ein høg reol.

Jobbar ho her? tenkte han og kikka fram. Ho såg han ikkje. Ho var for opptatt med å opne esker med matvarer. Han hadde lyst til å seie hei, og han tok faktisk nokre skritt mot henne, men snudde og gøymde seg bak reolen igjen. Han torde ikkje, og kva skulle han seie?

I staden gjekk han forsiktig bort til kassa for å betale. Mannen bak kassa sa ikkje noko. Han berre strekte seg for å sjå etter Rebekka. Raskt sa han kor mykje Jon skulle betale. Etter han hadde gitt tilbake vekslepengane, reiste han seg og gjekk litt unnvikande bort til Rebekka. Jon gøymde seg igjen, bakom eit kjøleskap med brusflasker.

– Går det bra her? sa mannen til Rebekka. Han byrja å rydde i nokre hyller rett ved sida av henne, men det verka mest som han sjekka kva ho dreiv med.

– Det går fint, pappa, sa ho.

– Du kan ta pause når du vil, altså, sa han. – Berre gi meg ein lyd.

Ho snudde seg mot han og freste. – Du treng ikkje passe på meg kvart einaste sekund!

Ho småsprang inn på bakrommet og smelte hardt med døra. Jon blei plutseleg klar over at han stod og stira. Faren til Rebekka sette seg ned bak kassa igjen og forsøkte å smile. Han var heilt grå i ansiktet. – Ha ein fin dag! sa han til Jon.

Jon følte at han spionerte på folk han ikkje kjente. Men det var ikkje hans feil at dei hadde slike diskusjonar midt i butikken.

Kvifor var Rebekka så sint på faren? Det verka ikkje normalt. Det såg ut som om faren overvaka henne heile tida medan han tok imot betaling, og Rebekka oppførte seg minst like merkeleg. Ho hadde ikkje eingong blitt ferdig med å rydde varene, ho gjekk ifrå eskene i butikken og forsvann ut i sinne.

Jon gjekk ikkje rett heim, han trakka seg opp til ungdomshuset for å sjekke om Finn hadde vore der for å opne. Det hadde han ikkje, så Jon hadde ikkje anna å gjere enn å gå heimover.

Han fekk ikkje Rebekka ut av tankane. Kanskje han burde ha snakka med henne. Eller det var kanskje det dummaste å gjere. På ein eller annan måte blei han endå meir interessert i henne no.

I løpet av formiddagen gjekk Jon fleire turar opp til ungdomshuset utan hell. Utpå dagen var Finn endeleg der, og Jon kunne kome seg inn for å hente kameraet. Han gøymde det i jakkelomma medan Finn tømte oppvaskmaskina og snakka om skulen, som skulle starte neste veke. Jon høyrde ikkje skikkeleg etter. Han var altfor spent på å sjå kven som hadde hamna på film.

Han småsprang heim og skunda seg ned i kjellarstova. Der kopla han videokameraet til 60-tommaren for å starte avspelinga. Batteriet var tomt, han måtte finne straumleidningen. Berre det ikkje hadde gått tomt for straum midt i avsløringa. Minnekortet hadde han nettopp formatert, og no kunne han sjå at det var tatt opp mange små filmsnuttar i løpet av kvelden og natta. Seksten stykk i alt. Og den første var tatt opp klokka 19.33. Akkurat då Finn og dei andre insisterte på å kome seg ut av huset. Den første filmen var berre ti sekund lang og viste ingenting. Berre det tomme øvingslokalet. Med trappeoppgangen, det tomme biljardbordet og armlenet på sofaen heilt i biletkanten. Ingenting som rørte på seg. Ingen biljardkuler som spreidde seg ut over den grøne filten, dei låg nok inni sjølve bordet. Den neste filmen var heilt lik. Det same med nummer tre, og fire og fem.

Kva er det som har skjedd? tenkte Jon. Kvifor har kameraet starta å filme? Det må ha vore noko som utløyste det. Eller kanskje det var defekt. Han såg tre filmar til som var akkurat like. Ti sekund. Stille rom. Det tomme biljardbordet. Armlenet på sofaen.

Då høyrde han det. Han reiste seg og gjekk bort til flatskjermen. Var det ein lyd der? Heilt på slutten av filmen? Det høyrdest ut som nokon som lo, men latteren blei avbroten då opptaket slutta. Jon hoppa tilbake til dei førre klippa. Der høyrde han ingenting. Han spelte av den nest siste filmen ein gong til. Det var heilt tydeleg ein lyd. Ei fnising eller ein latter.

Han hoppa til den siste filmen, som var mykje lengre. Tidsindikatoren viste at filmen var tatt opp klokka 03.14 om natta. Nattlyset hadde slått seg på og bada heile øvingslokalet i eit grønskjær. Filmen byrja heilt likt dei andre. Speletida skulle vere over tre minutt, så noko måtte skje.

Lyset i øvingslokalet gjekk på, og nattlyset på kameraet slo seg automatisk av.

Nakkehåra til Jon reiste seg. Det nuppa i huda.

Nokon hadde slått på lyset midt på natta. Har eg fått dei med på film? tenkte Jon. Er det no dei skal inn og gjere klar neste spøk?

Kameraet sleit med å stille inn blendaren skikkeleg, og det tok nokre sekund før alt var i fokus igjen. Men øvingslokalet såg heilt likt ut.

Nokon kjem sikkert opp trappa snart. Dei har slått på lyset nede i gangen og er på veg opp trappa.

Det var musestille på filmen.

Jon skrudde opp volumet på fjernsynet, men det einaste han høyrde, var linsa på kameraet som prøvde å fokusere. Det blinka i lyset i øvingslokalet, og kameraet jobba fælt med å stille seg inn.

Fordømte autofokus! Han skulle ha slått det av før han sette ut kameraet. Biljardbordet og rommet var ute av fokus, og akkurat då såg Jon ein skikkelse på filmen som gjekk fort forbi. Jon hoppa til og kjente ei iskald prikking over heile kroppen. Kameraet klarte å fokusere igjen, men for seint. Den mørke skikkelsen var borte.

No var det berre eitt minutt igjen av filmen.

Kven var det? Han måtte spole tilbake for å sjekke. Men ikkje før han hadde sett ferdig.

Lyset gjekk av igjen i øvingslokalet, og nattlyset på kameraet gjekk på.

Så slo taklyset seg på igjen.

Og så av.

Det blinka fortare og fortare, og biletet var nesten håplaust å sjå på.

Men noko rørte seg. Skikkelsen var tilbake. Han gjekk inn i rommet.

Det var som å sjå ein gammal animasjonsfilm. Skikkelsen gjekk rykkvis over golvet framfor biljardbordet, før han stoppa og snudde seg mot kameraet. Jon ramla bakover i
sofaen og tok ei pute framfor seg. Han visste ikkje om han ville sjå noko meir, men han kikka opp frå bak puta.

Skikkelsen kom gåande rett mot kameraet.

No var det berre nokre sekund igjen av filmen.

Nokon kviskra. Ei låg stemme.

Jon kunne ikkje høyre kva ho sa.

Stemma kom igjen. Biletet blinka i grønt og svart. Skikkelsen stod i ro.

Jon sette seg framover for å høyre. Dette måtte jo vere Finn, eller ein annan vaksen. Det kunne i alle fall ikkje vere nokon på Jon sin alder.

Skikkelsen såg av og til ut som han hadde uniform, medan han i neste sekund var heilt svartkledd. Kviskringa slutta utan at Jon hadde oppfatta kva som blei sagt.

Brått gjekk lyset heilt av, og biletet gjekk i svart. Verka ikkje nattlyset? Eller var filmen slutt? Hadde fjernsynet slått seg av? Han reiste seg og gjekk bort for å sjekke. Men lyden var der enno. Lyden av linsa som prøvde å fokusere. Eller var det nokon som pusta?

Plutseleg dekte eit ansikt heile skjermen. Det var berre framme i eit halvt sekund. Maks.

Eit kvitt ansikt. Munnen var halvopen og augene oppspila, dei såg rett i kameraet. Jon rygga bakover, kasta seg ned i sofaen igjen og hylte. Det var som om ansiktet kom ut av skjermen for å ta han.

Så forsvann det, og biljardbordet kom til syne igjen. Og no låg alle biljardkulene oppå. Fint plasserte i ein trekant. Opptaket stoppa. Noko meir hadde ikkje kameraet filma.

Jon røska ut leidningane og sprang opp trappa.

Kom ikkje mor snart?

BONUSMATERIELL

Her kan du lese mer om forfatteren Tor Arve Røssland.

Grøsseren ivaretar skrekkfaktoren gjennom en dyster og truende atmosfære, eller gjennom makabre og dramatiske hendelser. Grøsserens funksjon er å skremme leseren. Du kan lese mer om sjangeren her.

Har du lyst til å skrive grøss? Her finner du ti skrivetips.

Hvis du vil lese mer grøss så får du tips fra andre elever her.

Grøss er en populær sjanger, og det finnes mange grøsserfilmer. Under finner du noen.

The Conjuring

The Shining

Villmark

Tv-serien: American Horror Story

 

Til toppen