Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Jag är Supermann

Jag är Supermann er ei novellesamling der historiene heng saman. Vi møter ulike personar på Sunndalsøra som på ein eller annan måte har ei tilknyting til kvarandre. I denne novella møter vi Aya som saman med familien har flykta frå Syria. Alt er framandt for Aya, men ho føler seg trygg på sin nye heimplass. Heilt til ho oppdagar at farfaren hennar er borte. Ho har ikkje noko val, ho må ut å leite etter han.

Lars Mæhle Samlaget 2017

489 MIL TIL ALEPPO

– Do you like your new room?

Aya snudde seg. Kvinna med det korte, grå håret stod i døropninga. Ho kikka mot Aya med forventningsfulle auge. Det var ho som hadde møtt familien på busshaldeplassen, trekt dei og bagasjen inn i maxitaxien, og køyrt familien hit, til trehuset som venta på dei i Sunndalsøra.

Staden som frå no av skulle vere heime. Aya kremta.

– I like it. Very much. Thank you.

Kvinna smilte kort. Så forsvann ho.

Aya gjekk inn i rommet. Auga leita. Ho strauk handflata langs veggane. Tre. Så uvant. Alle husa på staden var laga av det. Liene vrimla av det. Tre og fargar. Vill natur. Vatn og grønt. Fjell og foss og elv. Her fanst ikkje sletter og sand. Ikkje mur og betong. Slik som i Syria.

Alt var annleis.

Fargene inne i det nye huset var lyse. Soverommet til Aya beige. Dei einaste møblane var ei seng ved sida av vindauget. Eit klesskåp i motsett hjørne, ved døra.

Rommet var lite. Like fullt var det eit mirakel. Det var hennar rom. Hennar eige. Ho trong ikkje dele det med dei to yngre brørne eingong.

Men best av alt: Det var stille. Rommet var fylt av ro. Ingen kampar i gatene utanfor. Ingen knatrande skot. Ingen knuande redsel. Ingen duvande bølgjer. Ingen kroppar i kø langs landevegen. Ingen svolt og stank og død.

Som ho gledde seg til å ta ein dusj. Spyle sveitte og lort av kroppen. Bli rein. Starte på nytt.

Men ho var så uendeleg sliten òg. Ville berre legge seg ned og sove. Kvile ut. Hente seg inn. Det ville ta dagar. Det ville ta veker. Men det var no det begynte.

Det nye livet.

Ho skulle ha vore så ufatteleg glad. Like fullt kjente ho seg berre tom og rar.

Aya stilte seg opp ved vindauget og kikka ut. Herifrå hadde ho utsikt mot den vesle hagen. Grønt gras. Blomsterbed. Eit einsleg epletre. Ein hekk.

Bak hekken skimta ho så vidt hovudvegen i Sunndalsøra. Ein veg nesten utan bilar og larm.

Bak der igjen var fjella. Dei gjekk rett opp i himmelen.

Dalen var trong og mørk og klaustrofobisk. Men likevel strutta han liksom av liv og natur. Og det var overraskande varmt. Ho hadde sett for seg snø. Frost og kulde. Men det var nesten like varmt som i Syria.

Aya sette seg ned på senga. Fingrane strauk over dynetrekket.

Ho sakna søskenbarna. Onkelen. Tanta. Vennene. Dei som var blitt igjen. Dei som hadde flykta i andre retningar. Bestevenninna Rabia. Aya hadde fått Skype-melding frå henne førre veka. Ho var i Berlin.

Kanskje ville Aya aldri få sjå henne igjen.

NB! Rettighetene for utdraget gjelder for aksjonsperioden, derfor har vi måttet fjerne resten av utdraget.

BONUS:

Les meir om forfattaren her.

Sjå andre bøker frå forfattaren her.

Boka er ei novelle. Les meir om noveller her.

Sjå eit opptak av ei arbeidsprøve til teaterframsyninga Eg er Supermann. Det er berre basert på første novella pluss ei frå ei anna samling av forfattaren.

Under er eit kortare YouTube-klipp om Landet under isen.

Mæhle vann Uprisen for denne boka. Les juryen si begrunning her.

Til toppen