Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Bergtatt

Leo startar i ny klasse og blir heilt oppslukt i ei jente som heiter Lily. Men kven er ho, og kvifor har ho ein slik påverknad på han?

Selma Lønning Aarø Samlaget 2020




Det var mørkt, likevel valde Leo snarvegen gjennom skogen.
Han tenkte på turane med Besta då han var liten.
Sjølv når ho fortalde om vetter og troll og folk i underverda,
blei han ikkje skremt. Men no verka skogen trugande.
Historiene til Besta heimsøkte han på underleg vis.

Brått knakk ein kvist og ein skugge rørte seg i synsranda.
Leo stoppa opp. Det var heilt stille.
Så dum han var. Sjølvsagt var det ingen her.
Berre ein lett vind som suste gjennom trekronene.

Det var ikkje lenge til han var heime no.
Han gjekk raskare utan å villa det.
Slapp av, sa han til seg sjølv.
Men han høyrde verkeleg kvistar som knakk.
Vinden bles så rart. Han kjendest som hender nedover nakken.
Leo torde ikkje snu seg, han auka berre tempoet og ville ut av skogen så raskt som råd.
Han høyrde ei blafring, som frå ein teltduk som bukta seg i vinden.
No hjelpte det ikkje lenger å tenka fornuftige tankar.
Leo la på sprang medan greiner piska han i andletet.
Og han høyrde lyden av føter. Føter som sprang fortare enn han.

Så kjende han ei hand på skuldra og ein varm pust i nakken.
Han saktna farten, stoppa heilt opp. Nokon la hendene sine over
augo hans.
Hjarta ville ut av brystet. Leo berre lukka augo og venta.
Han hadde uansett tapt.
– Hei, nye gut! Stemma var mjuk og djup.
Det var Lilly. Blafrelyden kom frå det lange skjørtet hennar.
Det forstod han no.

– Kva driv du med? Han reiv seg irritert laus.
Prøvde å svelgja unna kvalmen som brått var der igjen.
– Eg meinte ikkje å skremma deg, sa ho stille.
– Men det gjorde du!
Lilly lo.
– Kom, så skal eg visa deg noko, kviskra ho.
Ho tok han i armen og drog han med seg. Han vegra seg først,
men så følgde han etter.
Dei voggande rørslene hennar gjorde han svimmel.
Som om han blei hypnotisert.

Lilly tok seg lett fram i mørket,
som om ho kjende kvar stein og rot i blinde.
Føtene hennar dansa bortetter stien,
Det gjekk over stokk og stein.
Og det gjekk fort.

Han ville aldri finna vegen heim åleine no, tenkte Leo.
– Ta-da! sa Lilly og slo ut med armane.
Ho stansa i ein lysning.
Månen kom fram, og Leo såg litt betre.

Mellom trea låg ei gamal, hytte, såg han no.
Hytta var lita og skakk.
I vindauga stod det eit stearinlys og brann.
– Kom! Lilly vifta han ivrig med.
Han måtte bøya seg då han gjekk inn den låge døra.
Inne var det tregolv, ein madrass og ei bokhylle,
og i hjørnet låg det ein haug med klede.
Han såg eit stort trebord og ein krakk,
og på bordet låg skulebøkene hennar,
I eit hjørne sto ei bøtte med vatn, nokre koppar og kar,
og midt i hytta ei open grue.

– Bur du her? stotra han.
– Både ja og nei.
Ingenting med Lilly skulle vera enkelt.
Både ja og nei. Kva skulle det bety?
Ho seig ned på madrassen.
– Set deg!
Ho klappa på plassen som om han var ein hund.
Rommet dansa framfor augo hans.
Han sette seg. Lukka augo. Drøymde han?

Då han opna augo att, sat ho framleis der
i det blafrande lyset. Dei grøne augo var djupe
brønnar som drog han til seg.
– Har du vore saman med ei jente før?
– Saman?
Leo merka sjølv kor teit han høyrdest ut.
– Du veit kva eg meiner! sa Lilly.
Det visste han godt. Han berre rista på hovudet.

Forsiktig let han handa gli nedover ryggen hennar.
Det prikka under fingertuppane.
Han hadde lengta etter å gjera akkurat dette,
heilt sidan første gongen han såg henne.
Han hadde aldri vore verkeleg forelska før,
kjenslene han hadde for Lilly, var nye.
Alt han ville, var å vera nær henne, å røra henne.

Ho stoppa han ikkje. Leo fekk ta på henne,
undersøka henne, som om ho var frå ei anna verd.
Huda hennar var så silkemjuk, det dunka i han,
og han syntest det dunka i henne òg.
Brått hadde han hovudet i halsgropa hennar.
Det lukta skog. Slik det lukta etter ei kraftig
regnskur, som våt mose.

No var handa hans ved skjørtelinninga.
Hendene hans skalv lett.
Han hadde aldri tatt på ei jente slik før.
Kyssa, det hadde han,
men aldri rørt ved nokon slik.
– Nei!
Lilly reiste seg plutseleg,
som om ho hadde brent seg.
– Du må ikkje røra meg. Høyrer du?

Hadde han gjort noko gale?
Hadde ikkje ho også vore med på det?
Hadde ho ikkje lurt han med inn i skogen?
Sett på han med det ertande, uimotståelege blikket.
– Eg … eg trudde det var dette du ville,
stamma han.
– Jo, eg vil. Men det går ikkje, sa ho.
Plutseleg snakka ho til han som om han var eit barn.

Han trekte hendene til seg
og grov dei ned i lommene.
Så dei ikkje skulle finna på å stryka henne.
Dei kunne godt finna på det, hendene hans.
Han klarte ikkje ta augo bort frå halsen hennar,
der ei blodåre dunka raskt. Ho trekte pusten djupt
før ho nærast dytta han ut av hytta.
– Du må gå. Du må gå no med ein gong!

6

Straks Leo var ute av hytta,
sleppte svimmelheita taket.
Han trekte inn den lune, mørke augustlufta.
Kroppen var framleis uroleg, men tankane klarna.
Han såg på den vesle hytta,
på lyset som flakka i vindauga.
Der inne låg Lilly.
Det dunka i kroppen når han tenkte på henne.

Brått knakk det i kvistar, og Leo fór saman.
Han hukte seg ned bak ei rotvelte.
No høyrde han skritta tydeleg,
og skritta kom nærare.
Han ville springa, men klarte det ikkje.
Kroppen var tung som ein sekk,
og hjarta herja i brystet.
Fram kom ein svær kar i slarkete, brune klede.
Leo hadde aldri sett ein så høg mann før.
Andletet var dekt av skjegg. Håret var stritt og stort.
Han gjekk rett mot hytta og røska opp døra opp.
Leo blei sittande og lytta.
Stemma til mannen bar godt.

– Kvifor sleppte du han ut? Du har han på kroken,
gjer deg ferdig og kom heim.

Døra small igjen før Leo høyrde svaret til Lilly.
Kven var fyren som ville at Lilly skulle komma
heim? Og kven skulle Lilly få på kroken?
Han måtte komma seg derifrå.
Månen forsvann bak eit tjukt skylag
og lyste ikkje lenger opp i skogen.
Leo lyste opp skogbotnen med mobilen,
røter og kvistar stakk opp overalt.
Fann han ikkje vegen heim med det same,
ville mobilen gå i svart.
Han småsprang langs stien i ein halv time.
Klokka var over elleve og mora hadde alt ringt ni
gonger. Gråten låg og lurte i brystet.
Alt var svart rundt han, og greiner og buskar slo
han i andletet.

Brått sklei månen fram.
Det var mykje lys i ein slik måne.
Endeleg gjekk han på ein større sti, nærast ein veg.
Det var vegen til sjukeheimen eit stykke utanfor
sentrum. Leo pusta djupt inn,
som for å putta gråten tilbake i kroppen.
Han kom til å finna vegen heim!

I det same stod det ei gammal kjerring framfor han på
vegen. Han kvapp då han såg henne.
Var det ikkje nok på ein kveld?
Ho likna slike gamle koner ein las om i eventyra.
Slike som Oskeladden delte nista si med.
– Kom deg heim, gut.
Denne skogen er farleg for deg, ropte ho.
Leo sprang forbi henne og nokre meter unna
snudde han seg. Stien var tom.
Kjerringa var borte.

I det same han tok i døra heime, var mora over han.
– Kvar har du vore? Klokka er over 12!
– Eg har ete pizza med dei andre i klassen,
freista han.
– Men det er vanleg skuledag i morgon!
Kva tenker du på?
Han mumla berre noko.
Smelte døra til rommet hardt igjen etter seg.

Han såg ut av vindauga, på skogen som låg der,
mørk og stille. Kven var eigentleg Lilly?
Lukta av våt mose sat framleis i nasen.

Han kasta seg i senga.
Endå så sliten han var, halvsov han berre.
I draumen klappa han ein stor, grå katt.
Katten mol og strauk seg inntil han.
Brått var det ikkje ein katt lenger,
men ei naken jente som låg på bakken og lo.
I handa hadde ho ein liten, blank kniv.
Augo var grøne. Han kjende dei igjen.
Det var augo til Lilly.

7

Om morgonen vakna Leo våt av sveitte.
Han var forvirra. Kva hadde eigentleg skjedd?
Var alt berre ein draum? Nei, det var ikkje det.
Han hugsa det no. Den mjuke huda hennar.
Lukta av skog frå halsgropa hennar.
Det store trollet som røska opp hyttedøra
og valsa rett inn.
Den gamle kona som hadde stått føre han på stien.
Det var verkeleg, alt saman.
Kva skulle han seia når han møtte Lilly på skulen
etterpå? Skulle han lata som ingenting?

Lilly var trøbbel. Det var han ganske sikker på.
Når ho sette det grøne blikket sitt i han,
klarte han ikkje å tenka på anna enn henne.
Det var som om ho forheksa han.
Leo måtte le av seg sjølv. Forheksa? Særleg!
Han skreiv namnet hennar inn på google.
Ingen treff.
Ingen Instagram eller Snap,
og ingen andre treff heller.
Ho fanst ikkje!

Mora stod som vanleg ved komfyren og rørte
i havregrauten. Ho skulle ikkje på jobb
før utpå ettermiddagen.
Leo var glad ho var der.
Han klappa henne på kinnet,
som det var ho som trong trøyst.
Mora slapp grautsleiva og såg granskande på han.
– Kva er det med deg?
– Ingenting, mumla han.
– Er du forelska, spurde ho plutseleg.
– Nei! svarte han litt for skarpt.
Mora berre smilte.
– Du er forelska! Var det henne du var saman med i går?
– Mamma!
– Greitt! Eg skal ikkje spørja meir, lo ho.
– Skund deg no, så du ikkje kjem du for seint til skulen!
lo ho.

8

Leo såg Lilly stå for seg sjølv borte ved sykkelskuret.
Det var berre tjue meter asfalt mellom dei.
Han gjekk langsamt mot henne,
han kjende lukta av skog og mold.
Heile kroppen sitra.

– Så godt at du fann vegen  heim, sa Lilly.
Hadde ho verkeleg vore redd for han? undra Leo.
– Ville du brydd deg om eg ikkje fann fram?
– Sjølvsagt!
Lilly høyrdest oppriktig ut. Leo stira i bakken.
Det var lettare å prata når han såg ned i bakken.
– Du kunne vel vist meg vegen heim?
– Nei, sa ho tvert. – Eg kunne ikkje det.

– Kven var han som kom? Leo løfta blikket.
Han såg rett på henne, og det lynte til i dei grøne
augo. Blikket hennar fekk han ut av balanse,
og ho vegra seg for å svara.
– Ein slektning berre, sa ho til slutt.
– Det var ikkje ein særleg blid slektning?
Leo gav seg ikkje.
– Kan du gi meg ei forklaring på noko av dette?
– Eg trur ikkje det, sa ho.
– Du trur ikkje det?

Ho var verkeleg ikkje sann.
– Du dreg meg ut i skogen.
Let meg gjera det eine og det andre,
før du kastar meg på dør?
Så kjem det eit svært troll og skrik at tida renn ut.
At du har nokon på kroken.
Kven har du på kroken? Er det meg?
Han kjende at han var sint.
Lilly sa ikkje noko.
– Er det meg? gjentok han.
– Eg skal halda meg unna deg. Eg lover, sa Lilly.
– Eg vil ikkje at du skal halda deg unna meg!
sa Leo.

Det var ikkje noko han hadde tenkt å seia.
Orda bere glapp ut av han.
– Hald deg unna meg. For di eiga skuld,
sa Lilly alvorleg.

Leo ville ta eit steg mot henne, men det gjekk ikkje.
Han blei kasta bakover av ei kraft som limte han til bakken.
Han reiste seg vaklande.
Det var ikkje Lilly som stod der føre han.
I eit lite glimt var det noko stygt og grått.
Ei gammal kjerring med spisse, gule tenner,
eit forvridd og skrukkete andlet.
Leo ville skrika. Kva var det som hende?
Drøymde han? Såg han syner?
Han lukka augo. Så var Lilly der igjen.
Den smale ryggen hennar blei borte mot skogen.
Kva var det med hovudet hans?
Han måtte ha sett feil.

Til toppen