Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

OMG

Etter ein fest blir Maria køyrt heim av politiet. Mora har fått nok og avgjer at Maria skal bu hos farmora fram til nyttår, fordi ho treng ein pause frå dottera. Det er ikkje ei avgjerd som Maria er einig i.

Ingelin Røssland Samlaget 2019

LAURDAG 14. DESEMBER:

Klokka 10.20

Eg vaknar av at nokon klampar rundt over meg.
Kvart stamp i golvet gjer fysisk vondt i hovudet.
Kva er det mamma held på med?
Snakkar ho i telefonen?
Stemma er høg og skingrande,
orda dryp ned gjennom taket til meg.
– Eg orkar ikkje meir, seier mamma.
– Men mor … høyrer eg gjennom golvet.
Så mamma snakkar med mormor, det er uventa.
Vi har ikkje hatt mykje kontakt sidan morfar døydde.
Eg høyrer mamma sine steg ned trappa til kjellaren.
Fort drar eg dyna opp til haka og lukkar auga
som om eg søv.

Døra til rommet mitt går opp.

– Maria, seier mamma.
Eg svarer ikkje.
Ei god natts søvn har ikkje klart å roa henne ned.

Det var ikkje populært
at ho måtte heim frå julebordet.
Og endå mindre populært at eg kom i politibil.
– Du gløymde å banka på, seier eg.
– Eg har snakka med mormor, seier mamma.
Eg svarer ikkje, berre fiskar til meg mobilen
og blar gjennom bileta folk har delt frå festen i går.
Elliot tok verkeleg mange bilete.
– Du skal vera hos henne til over nyttår.

Eg kjenner det røskar i brystet.
Så ser eg på mamma.
Stirer henne rett inn i auga for å psyka henne ut.
– Du bløffar.
Mamma ristar sakte på hovudet.
Eg flyttar blikket til mobilen.
Skjermen blir uklar.
Eg knip saman auga for å fokusera.
Kva faen er dette?
– Eg har sagt at eg aldri vil reisa dit igjen.
Eg ser ikkje opp frå mobilen
sjølv om skjermen har gått i svart.
– Nokre veker hos mormor tar ikkje livet av deg,
seier mamma.
– Ikkje faen! Mens morfar levde, var det ok, men
mormor er ei skikkeleg kjerring!

Det har du jo sagt sjølv også.

– Det er ho ikkje, og det har eg ikkje sagt,
seier mamma.
Ho drar inn pusten djupt.
– Eg tar deg ut av skulen ei veke,
og så kjem eg for å feira jul saman med dykk.
Du får klara deg utan mobil ei stund.
– Særleg.
Eg gir henne fingeren.

Mamma kjem bort til senga.
Ho knyter armane hardt over brystet.
Kanskje for å halda seg sjølv samla.
Kanskje for ikkje å sprengast utover heile rommet.
– Eg treng ein pause, Maria.
Eg klarer ikkje å handtera deg.
Stemma hennar er låg, men med ei trugande dirring.
Eg skjønar at ho konsentrerer seg for ikkje å skrika.
– Skjerp deg, seier eg
og blar vidare gjennom bileta frå festen.
Mamma nappar til seg mobilen.
Eg grip etter han, men mamma er raskare.
– Faen, kva er det du gjer?
Er du ikkje klok? seier eg og knyter nevane.
Ho held hendene framfor seg som vern.
– Du slår ikkje, seier ho. – Du kan ikkje slå mor di.
– Visst faen kan eg det, seier eg.
Eg er heilt svart inni meg.
Visst faen kan eg slå henne.
– Slår du no, får eg nokon til å henta deg.

Henta meg? Kva faen meiner ho med det?
Eg fryktar svaret.
Vil ikkje spørja.
– Så gi meg den jævla mobilen, seier eg.
Mamma er heilt kvit i trynet då ho held mobilen
fram mot meg. Eg kan sjå at handa hennar skjelv.
Er ho redd meg?

– Er du redd meg?
– Ta mobilen, seier ho.
Stemma hennar knekk.
Handa hennar er kraftlaus då ho slepper mobilen ned
på skrivepulten. Ho ryggar ut av rommet.
– Vi køyrer til mormor etter frukost, seier ho.
– Det er din siste sjanse.
Mamma sukkar før ho lukkar døra.
Stega hennar går tungt i trappa opp frå kjellaren.

Hendene mine er framleis knytte.
Heile kroppen er spent.
Eg opnar hendene og spriker med fingrane.
Det prikkar i fingertuppane.
Mamma vil ha ein pause frå meg.
Eg ser på hendene mine, dei begynner å rista.

Vi har krangla før.
Det siste året har vi kanskje ropt meir enn vi har
prata. Men alle skrik og kranglar vel med mødrene sine?
Foreldre kan jo ikkje berre kvitta seg
med ungane sine?

Frå eg var lita,
har mamma alltid snakka om kor ønskt eg var,
korleis ho trassa alt og alle for å få meg.
At eg er hennar, berre hennar.
Far min var berre er ein som gav frå seg ein kopp
med sædceller til ein klinikk.
Eg er hennar unike prosjekt, laga i Danmark.
Eg syntest det var så flott då ho sa det mens eg var
lita. Ho hadde plukka det opp frå ein fransk song,
som ho song for meg kvar kveld når eg skulle sova:
«Tu seras mon unique projet.»
Du er mitt unike prosjekt.
Eg blei vogga inn i søvnen av dei orda,
av den tryggleiken.

Og no?
Er eg berre eit mislykka prosjekt?
Kven er det som skal komma og henta meg?
Barnevernet?
Det er jo heilt absurd!

Det går jo ikkje an.
Aron i klassen budde nokre månader i fosterheim,
men mor hans var jo splitter pine galen.
Ho dansa nedover gågata i berre trusa midt på
formiddagen. Midt på vinteren.

Mamma er vel ikkje heilt der.
Dessutan så sniffa Aron lim,
og han lukta piss og sveitte.
Ikkje rart mor hans klikka.
Med Aron var det logisk, men med meg?

Hjartet slår dobbeltslag i brystet, eg blir kvalm.
Kan mamma gjera det?
Kan ho kvitta seg med meg
viss det blir for vanskeleg?

Varsla plingar inn på mobilen.
Alle tomlar opp, alle hjarte og delingar frå festen
betyr ingenting.
Eg slår av mobilen, og det blir heilt stilt.

NB! Deler av dette utdraget og lydfila er fjernet på grunn av rettigheter.

Til toppen